De symboliek uit de karpaten
Paraskeviya leert het weven kort na haar huwelijk met Dimitri, in Bukovyna aan de rand van de Karpaten. In de witgepleisterde khata met haar gesneden houten ramen staat het zelfgebouwde weefgetouw – de krosna – dat Dimitri voor haar maakt. Wol van eigen schapen. Kunstwerken, onder meer geïnspireerd door de naaste omgeving. Vogels, bloemen, sterren – eenmaal op de kilim worden het symbolen van bescherming en leven. Paraskeviya weeft niet voor de markt. Ze weeft voor haar huis en haar familie.
De huizen
Op het erf staat naast de khata een kleinere woning: de zwarte letnik met witte kalklijnen. Daar woont Paraskeviya tot haar negentigste – terugkijkend op mooie, maar zware jaren achter zich. Een leven, grotendeels terug te lezen in de symbolische afbeeldingen van haar zelf geweven kilims.
De zolder
De grote loper blijft altijd in de familie. Voor feestelijke dagen. Zo herinnert Vova zich al vanaf zijn kindertijd. Totdat het stil wordt in huis. Dimitri sterft. Paraskeviya wordt oud. Stof daalt neer op zolder.
Tien jaar geleden beklimt Vova weer de houten trap. Boven liggen de kleden van zijn oma, netjes opgerold. Zoals vroeger. Een paar weken later zijn ze op weg naar Friesland. Pas tien jaar later herontdekt als iets uitzonderlijks. Zo wordt een klein deel van Oekraïens erfgoed ineens ook een Fries verhaal.